Toespraak Rachel Denneboom, voorzitter 4 en 5 mei comité Enschede op 4 mei 2018

Toespraak Rachel Denneboom, voorzitter 4 en 5 mei comité Enschede op 4 mei 2018

Op 4 mei herdenken wij de Nederlandse oorlogsslachtoffers. Allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, en daarna in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. 

Het nationale jaarthema is “Geef vrijheid door – Jaar van het verzet”.

Bij het onderwerp Verzet en Tweede Wereldoorlog denken we aan gewone mensen die opkwamen voor de rechten van anderen. Die zich verzetten tegen onrecht. Gewone mensen die wij nu herinneren als helden.

Ik vraag me altijd af of mensen bewust kozen voor het verzet of dat het hen overkwam, omdat ze zagen dat anderen hen nodig hadden. En tegelijkertijd denk ik vooral: wat zou IK doen?


Zou ik de moed hebben om met gevaar voor eigen leven mensen in huis te nemen? Zou ik dapper genoeg zijn om telefoon- of in deze tijd internetkabels door te snijden, zoals een groep in Twente dat in 1941 deed? Zou ik sterk genoeg zijn om zoals de landelijke knokploegen deden, voedselbonnen te regelen voor onderduikers door distributiekantoren te overvallen? Zou ik het lef hebben gehad om als lid van de groep van Ds. Overduin Joden op de fiets naar hun onderduikadres te brengen? En zou ik het doorzettingsvermogen hebben om dat keer op keer te doen als ze verplaatst moesten worden, als het op het adres onveilig werd of als na het bombardement op Enschede van 10 oktober 1943 veel onderduikers opnieuw dakloos waren? Zou ik net zo’n held kunnen zijn als al deze verzetsstrijders? 

In het veilige Enschede van nu, is het makkelijk om op alle vragen JA te antwoorden. Maar zou ik het ook ECHT DOEN?

Een paar jaar geleden stond ik samen met een vriendin en haar 2 dochters in de rij voor het Anne Frank Huis. Ik zei tegen mijn vriendin: altijd als ik hier sta, denk ik wat een mazzel heb ik gehad dat ik pas in 1973 geboren ben en niet voor 1940. Voor mijn vriendin kon antwoorden, zei haar dochter van toen 10: dan was je gewoon bij ons gekomen en hadden wij jou verstopt hoor!

Haar kinderlijke, onbevangen, naïeve antwoord op mijn angst is misschien wel tekenend voor verzet. Je bent er voor de ander die je nodig heeft zonder over de consequenties na te denken. 

Misschien kan haar simpele, logische antwoord het symbool zijn voor wat we NU zouden moeten doen tegen de schreeuwers die groepen in onze samenleving wegzetten en zelfs tegenover elkaar plaatsen. Namelijk; ons verzetten tegen onrecht.

Afwijzen van haat is hedendaags verzet tegen onverdraagzaamheid, discriminatie en antisemitisme dat helaas regelmatig de kop opsteekt.

Wat ga ik doen….?

Wat gaat u doen….?