Schaarste


--

De voedselvoorziening was, vooral in de wintermaanden, slecht. Om te voorkomen dat mensen goederen bij elkaar gingen sparen werden er na verloop van tijd “distributiestamkaarten” ingevoerd. Iedereen die in het bezit was van deze kaart kon op vertoon van de kaart distributiebonboekjes verkrijgen, waarmee je goederen kon halen.

Deze bonnen waren genummerd. Iedere week werd in de krant vermeld welke bonnen die week geldig waren, hoelang de bon geldig was en de hoeveel men per bon kon krijgen.
Naast voedselbonnen voor producten als groente, vlees en koffie waren er ook bonnen voor zeep, benzine, hout en textiel.

*Distributiestamkaart: klik voor Voorkant en Binnenkant
*Distributiebonnen: klik voor Textielbonnen , Voedselbonnen
*Geldigheid bonnen: klik voor Krantenstukje

Voor de gezinnen werd het steeds moeilijker. Er ontstond een groot tekort aan brandstoffen en aardappelen. Voedselbonnen werden op den duur niet meer uitgegeven. Wie nog wel over bonnen beschikte kon vaak nog niks kopen omdat er te weinig grondstoffen waren en de producten van voor de oorlog niet meer gemaakt konden worden.
Om dit probleem voor een deel op te lossen, kwamen er veel surrogaatproducten in de winkel te liggen. Surrogaatproducten zijn producten die normale producten vervangen. Ze werden gemaakt van de grondstoffen die er nog wel waren en ze ongeveer dezelfde smaak hebben als de producten van voor de oorlog.

*Voorbeelden surrogaten: klik voor Theevervanger en Honingvervanger

Verder waren er ook te weinig brandstoffen. Die hadden de gezinnen nodig om het huis te verwarmen en om eten te koken. De mensen mochten eigenlijk geen houtkappen, dat was verboden, maar toch gingen ze met bijlen en zagen het bos in. Daar gingen ze op zoek naar hout om eten te kunnen maken en woningen te verwarmen.